Marc leest

Leraar zijn is een roeping!

Voorwoord

Met chocolade en bier alleen gaan we er echt niet komen!

Het was een kreet van toenmalig-minister president Kris Peeters tijdens een handelsmissie in Shangai.. In zijn gekende stijl ratelde hij door dat wij ons landsdeel als een kenniseconomie moeten profileren.
Nu ja, meneer de president, ik weet niet u het weet maar…

Onze kennispoel droogt op!

Als u dan nog weet dat doping in het onderwijs circuleert, beste Kris..

Met die doping worden resultaten geboekt, beter dan verwacht!
De vraag is alleen hoe lang dat genomen gaat worden? Heel de werkloopbaan lang? En wat met de verzwegen bijwerkingen?

Net als je lichaam moet je je geest veel en regelmatig trainen. 

Naast doping stel ik ook nog een resem aan koersvervalsingen vast. Maatregelen om tekortkomingen, al dan niet echt, gaan vergoelijken om toch maar mee te kunnen. Deze vorm van vals spelen leidt niet zelden tot een kort ge(d)win(g). Het juist inschalen wordt bij ouders nog te vaak vertaald in ‘degradatie’. 

Een doorslaggevend bezwaar is dat leerlingen na het wegvallen van doping of maatregelen steevast  in een dieper gat vallen. De vals opgewekte hoop kan ze eens zo hard demotiveren.

Hoe mislukt kan iemand zich voelen als zelfs doping of andere gebruiken niet baten? Het gat waar ze dan invallen is in de ergste gevallen bodemloos.

Is het nog wel leuk leraar te zijn?

Mensen die zich de moeite getroosten het hele vertoog te doorworstelen, krijgen vaak empathie voor het doven van mijn onderwijsvuur. Bedolven onder maatregelen om mindere leerlingen naar een hoger niveau te tillen, snak ik naar die pedagogische vrijheid. Noch de leraar noch de leerling moet centraal.

In een land waar de enige grondstoffen onze intelligentie, werklust, ijver en innovativiteit zijn, moet ( de juiste ) leerstof centraal staan.

Al de rest is … boter aan de galg van onze kennissamenleving!

De psychologie draagt hiertoe een verpletterende verantwoordelijkheid. Ze zoekt naarstig naar meer en meer afwijkingen in het brein. 

Op deze manier lijkt het mij eerder op het onderuit zagen van de poten van ons geëerd kennisonderwijs!
Zijn deze maatregelen daadwerkelijk nodig, laat staan nuttig?

Ben ik dan een volstrekte leek die gewoon luisteren moet?
Waarom zijn mijn examens van enkele jaren geleden nu te moeilijk?

Is de koers niet wat ingekort?
Is het leerparkoers niet vlakker geworden?

Jarenlang leerde ik mijn leerlingen de waarden van de Japanse arbeiders. Deze lagen aan de basis om van Japan een economische grootmacht te maken.
Ik liet mijn studenten volgende kenmerken optekenen:

  • De Japanner heeft een onverdroten werklust,
    De Japanner kent werkdagen van 10 uur.
    De Japanner neemt niet te veel vakantie.
    De Japanner is enorm loyaal aan zijn werkgever.

Ikzelf zag begin jaren 90 een al meer verwesterde jeugd. De waarden die Japan groot maakten, zijn er volgende generatie niet meer! Japan zal een goed voorbeeld zijn van hoe het ons kan vergaan.

Voorlopig zijn we, door onze goede ligging, logistiek een sterk land. En tot nader order is de generatiewissel in Japan nog niet voltrokken. Maar dit associatief brein vangt toch al tekenen van verval op!

Was het nu 50 of 60?

Deze titel gaat niet over een foute muzieksmaak, maar eerder over de eeuwige discussie of nu 60% al dan niet 50% voldoende is om te slagen. Elke deliberatie opnieuw durven wij soms leerlingen met 55% en met (g)een tekort(en) een B-attest geven! U bent geslaagd, maar deze of die richting kan je echt niet aan. Je wilt niet weten hoe onverkoopbaar zo iets is. Zelfs collega’s onderling raken hier niet over uit. Logisch dat advocaten hier garen op spinnen en met flyers aan sommige schoolpoorten hun diensten aanbieden.

Er komen steeds meer klachten en verzuchtingen uit het hoger onderwijs en professionele wereld over het lage niveau van afgestudeerden. De eisen die aan leerlingen gesteld worden en die volgens een groot deel van de publieke opinie gestegen zijn, zijn dat intrinsiek dus niet! De objectieve boterham aan bagage om een algemene kennis tentoon te stellen is dat evenmin! Er zijn veel meer werkvormpjes, bezigheidstherapieën en omwegen om aan kennis te raken.

Er zijn veel meer wegen aangelegd om in Rome te geraken. Jammer genoeg raken de leerlingen het noorden kwijt.

En intussen legt het beleid nog meer wegen aan, gevoed door adviezen van medische, pedagogisch en psychologische kant, die hiermee hun bestaan verrechtvaardigen.
Zo krijg je een toren van Pisa in Rome,
telt een schrikkeljaar ongeveer 325 dagen,
dienen windmolens om ons tropisch klimaat af te koelen,
stroomt de Nijl doorheen Parijs en
is ’Je travaille dans une friteuse’ perfect verdedigbaar.

Ik vind dat hoofdvakken voor minstens 75% moeten worden verwerkt. Koerswijzigingen door deliberatienormen te laten zakken zijn aanvechtbaar.

Aanvaard jij tandarts die met 60% ‘er door’ was?

Dit is dé maatschappelijk relevante vraag die gesteld moet worden!

Ja, het is niet fair om een ‘jongens’droom te ontnemen!

Mijn droom is om het doctoraat in de geografie te behalen. Aan de VUB hebben ze een op maat gesneden studiepakket, maar enkel de boterham wiskunde was tot op dat moment nog steeds een te zware brok. Er zijn wel onderhandelingen bezig om dat te groot pakket te herleiden tot louter praktische kennis die daadwerkelijk voor geografie nodig was.

‘We oogsten wat we zaaien’, denk ik vaak! Het klinkt hard en ik begrijp dat dit niet zo maar iets is wat je van je af kan schudden. Wees gerust, ik kom mijn taak, roeping en plicht na, maar in de eerste graad worden we overspoeld met een batterij aan attesten, een ellenlange lijst met maatregelen en een bakje vol ‘gebruiken’ die we toepassen zullen. Straf genoeg zijn die heren psychologen, pedagogen en bewindsmensen er in geslaagd deze kwaliteitsverlagende condities tot in de hoogste regionen van het onderwijs door te drukken.

Zit onze samenleving hier op te wachten? Is dit geen perfide zinsbegoocheling? Het deed me zelfs besluiten om mijn derde pijler van het pensioen te activeren. Want als intelligentie, creativiteit en inventiviteit pijlers zijn van ’s lands rijkdom, dan ziet het er niet zo rooskleurig uit! Hard werken willen we al niet, gezien de traditie van invoeren van arbeiders en uitbesteding van lastige taken. En nu laten we het hard studeren ook maar varen?

Wat doe je als je leest dat een chirurg bij een bejaarde vrouw het verkeerde been amputeerde?
Er een schaar vergeten werd in het hoofd?
Ik ken een gebouw waar de afvoeren van de sanitaire blok onder het niveau van de straatriolen liggen en een bankgebouw waar de voeding en aansturing van de liftkokers staan in een put waar ook de afwatering van de daken in uitmondde.
De top 10 van beursvloerblunders waren telkens menselijke rekenfouten

Als dat de publieke opinie is…

Lang leve de vaste benoeming

Zal ik ze dan maar aanvaarden? Ik zet mijn bureaucratisch petje op, doe nog een kleine 20 jaar ‘gewoon’ m’n ding!

Botweg eindtermpjes afhaspelen
ieder jaar dezelfde toetsjes en testjes
De zwaksten er ‘door’ laten
en
3 maand vakantie ‘nemen’.
Geen vernieuwing en geen engagement meer!
Mijn looncheque komt toch op het einde van maand.

Lang leve de vaste benoeming!

 

doping is van alle tijden

© 2019 Marc leest

Thema door Anders Norén